filosofiki.eu
RSS Facebook Contact




Ανακοινώσεις


Μην φοβάστε και μην ξεχνάτε να μας ενημερώνετε για μη ενεργοποιημένους λογαριασμούς!

Αν υπάρχει πρόβλημα με την ενεργοποίηση του λογαριασμού, ενημερώστε το θέμα εδώ.


Το παιχνιδι της Ποιησης

Συντονιστές: Συντονιστές, Γενικοί Συντονιστές

Κανόνες Δ. Συζήτησης
Πριν ανοίξετε νέα ενότητα ρίξτε μια ματιά στον οδηγό εύρεσης ενοτήτων μήπως αυτό που ψάχνετε υπάρχει ήδη.
Να είστε σαφείς στον τίτλο της ενότητας.
Αποφεύγετε να γράφετε με κεφαλαία γράμματα ή greeklish.

Κανόνες Λειτουργίας Forum Φιλοσοφικής

Το παιχνιδι της Ποιησης

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Έβενος » 19 Ιουν 2007, 13:28

( Ο επόμενος βρίσκει τίτλο και ποιητή!
Η ενότητα αφιερώνεται σε δυο καλούς φίλους που σύντομα ελπίζω να ειναι μαζί μας τον Astarloa και την aegina)

-------------

Για σένα έχω μιλήσει σε καιρούς παλιούς
Με σοφές παραμάνες και μ' αντάρτες απόμαχους
Από τι να 'ναι που έχεις τη θλίψη του αγριμιού
Την ανταύγεια στο πρόσωπο του νερού του τρεμάμενου
Και γιατί, λέει, να μέλλει κοντά σου να 'ρθω
Που δε θέλω αγάπη αλλά θέλω τον άνεμο
Αλλά θέλω της ξέσκεπης όρθιας θάλασσας τον καλπασμό

Και για σένα κανείς δεν είχε ακούσει
Για σένα ούτε το δίκταμο ούτε το μανιτάρι
Στα μέρη τ' αψηλά της Κρήτης τίποτα
Για σένα μόνο δέχτηκε ο Θεός να μου οδηγεί το χέρι

Πιο δω, πιο κει, προσεχτικά σ' όλο το γύρο
Του γιαλού του προσώπου, τους κόλπους, τα μαλλιά
Στο λόφο κυματίζοντας αριστερά
Το σώμα σου στη στάση του πεύκου του μοναχικού
Μάτια της περηφάνιας και του διάφανου
Βυθού, μέσα στο σπίτι με το σκρίνιο το παλιό
Τις κίτρινες νταντέλες και το κυπαρισσόξυλο
Μόνος να περιμένω που θα πρωτοφανείς
Ψηλά στο δώμα ή πίσω στις πλάκες της αυλής
Με τ' άλογο του Αγίου και το αυγό της Ανάστασης

Σαν από μια τοιχογραφία καταστραμμένη
Μεγάλη όσο σε θέλησε η μικρή ζωή
Να χωράς στο κεράκι τη στεντόρεια λάμψη την ηφαιστειακή
Που κανείς να μην έχει δει και ακούσει
Τίποτα μες στις ερημιές τα ερειπωμένα σπίτια
Ούτε ο θαμμένος πρόγονος άκρη άκρη στον αυλόγυρο
Για σένα ούτε η γερόντισσα μ' όλα της τα βοτάνια

Για σένα μόνο εγώ, μπορεί και η μουσική
Που διώχνω μέσα μου αλλ' αυτή γυρίζει δυνατότερη
Για σένα το ασχημάτιστο στήθος των δώδεκα χρονώ
Το στραμμένο στο μέλλον με τον κρατήρα κόκκινο
Για σένα σαν καρφίτσα η μυρωδιά η πικρή
Που βρίσκει μες στο σώμα και που τρυπάει τη θύμηση
Και να το χώμα, να τα περιστέρια, να η αρχαία μας γη.
Άβαταρ μέλους
Έβενος
 
Δημοσιεύσεις: 2408
Εγγραφή: 19 Ιουν 2007, 13:14
Τοποθεσία: Απέραντο γαλάζιο
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Marcus Aurelius » 19 Ιουν 2007, 14:24

Αυτό το "ασχημάτιστο στήθος δώδεκα χρονώ" πολύ σε Οδεσσέα Αλεπουδέλη μου φέρνει. Έπεσα έξω?
The road to hell is paved with good intentions.
Άβαταρ μέλους
Marcus Aurelius
 
Δημοσιεύσεις: 169
Εγγραφή: 19 Ιουν 2007, 11:34
Τοποθεσία: Civitas Romanorum
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Bella Ciao! » 19 Ιουν 2007, 16:41

Μεσα έπεσες!!Απο το Μονόγραμμα,απόσπασμα 5!



Ο Γερμανός εμποροπλοίαρχος Χένρυ Φλέτσερ εξώκειλε
στον Ματαπά με το φορτηγό "Σχελδ",γιατι λόγω ομίχλης
δεν μπόρεσε επιμέρες να κατεβάσει τον ήλιο με τον εξάντα.
Τρελάθηκε και πέθανε στον Πειραιά από ηλίαση.






Ο πλοίαρχος Φλέτσερ έριξε το "Σχελδ" στο Ματαπά
μια μερα που των θαλασσών παλεύαν τα στοιχεία
γιατί ο ήλιος δε φαινότανε το στίγμα του να βρει
ούτε μπορούσε απ'τις στεριες να πάρει αντιστοιχία

Κι αυτό στο μέρος που έπεσεν εσφήνωσε βαθιά
τόσο που οι βράχοι οι μυτεροί με μιας το καταστρεψαν
μα τιποτε απ'το πληρωμα δεν έπαθε κανεις
κι όλοι με καποιο ρυμουλκό στον Πειραιά επιστρέψαν.

Σε λίγες μέρες φύγανε,τρισάθλιοι ναυαγοί,
μια μελαγχολική,στυγνα θλιμμένη συνοδεία,
κι έμεινε ο Φλέτσερ μόναχά,ζητώντας στο πιοτό
την πίκρα του στα βρωμερά να πνίξει καφωδεία

Κοντός,με το πηλικιό του,το γείσο το χρυσο,
και με τα 4 χρυσά γαλόνια του,τ'αστέρια,
έμπαινε μόλις αρχιζε ν'απλώνεται η νυχτια,
και την αυγήν αναίσθητο τον βγάνανε στα χέρια.

Μα τα γαλόνια ξέφτισαν και σχίστηκε η στολή,
τα ωραία του ρούχα επούλησε,την πετσινή του τσάντα,
κι ένα εργαλείον εκράτησε μονάχα,ναυτικό,
τ'όργανο εκείνο που μετράν τον ήλιο,τον εξάντα.

Η στεναχωρια και το αλκοολ δουλεύοντας σιγα,
μερα τη μερα σ'ενα χαινον χάσμα τον ωθούσαν.
Τρελάθηκε.Τον πείραζαν στους δρόμους τα παιδιά
κι οι ψείρες πάνω στα ξανθά του γένια επερπατούσαν.

Όταν ο ήλιος φλόγιζε τον αττικό ουρανό,
αυτός με τον εξάντα του στο χέρι εξεκινούσε,
το ύψος γοργά υπολόγιζε σε μια μαούνα ορθός
κι ύστερα αισχρά μουντζώνοντας τον ήλιο εβλαστημούσε.

Μα κάποια μέρα βλέποντας με τ'όργανο ψηλά,
έφυγε για το σκοτεινό λιμάνι του θανάτου,
ενώ σιγά σαν πάντοτε,φαιδρός και φλογερός,
ο ήλιος την κανονική διεσχιζε τροχιά του.
Por lo que no se dice...pero se siente...
Άβαταρ μέλους
Bella Ciao!
Επίτιμος Συντονιστής
Επίτιμος Συντονιστής
 
Δημοσιεύσεις: 1399
Εγγραφή: 19 Ιουν 2007, 14:48
Τοποθεσία: Αρχαιολογικό
Ευχαριστώ: 2

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό PX » 19 Ιουν 2007, 20:19

Καββαδίας ὁ πλοιαρχος Φλέτσερ' μαραμπου




-Παλιέ μου φίλε τι γυρεύεις;
χρόνια ξενιτεμένος ήρθες
με εικόνες που έχεις αναθρέψει
κάτω από ξένους ουρανούς
μακριά απ' τον τόπο το δικό σου.

-Γυρεύω τον παλιό μου κήπο'
τα δέντρα μου έρχουνται ως τη μέση
κι οι λόφοι μοιάζουν με πεζούλια
κι όμως σαν ήμουνα παιδί
έπαιζα πάνω στο χορτάρι
κάτω από τους μεγάλους ίσκιους
κι έτρεχα πάνω σε πλαγιές
ώρα πολλή λαχανιασμένος.

-Παλιέ μου φίλε ξεκουράσου
σιγά - σιγά θα συνηθίσεις'
θ' ανηφορίσουμε μαζί
στα γνώριμά σου μονοπάτια
θα ξαποστάσουμε μαζί
κάτω απ' το θόλο των πλατάνων
σιγά - σιγά θα ‘ρθουν κοντά σου
το περιβόλι κι οι πλαγιές σου.

-Γυρεύω το παλιό μου σπίτι
με τ' αψηλά τα παραθύρια
σκοτεινιασμένα απ' τον κισσό
γυρεύω την αρχαία κολόνα
που κοίταζε ο θαλασσινός.
Πώς θες να μπω σ' αυτή τη στάνη;
οι στέγες μου έρχουνται ως τους ώμους
κι όσο μακριά και να κοιτάξω
βλέπω γονατιστούς ανθρώπους
λες κάνουνε την προσευχή τους.

-Παλιέ μου φίλε δε μ' ακούς;
σιγά - σιγά θα συνηθίσεις
το σπίτι σου είναι αυτό που βλέπεις
κι αυτή την πόρτα θα χτυπήσουν
σε λίγο οι φίλοι κι οι δικοί σου
γλυκά να σε καλωσορίσουν.

-Γιατί είναι απόμακρη η φωνή σου;
σήκωσε λίγο το κεφάλι
να καταλάβω τι μου λες
όσο μιλάς τ' ανάστημά σου
ολοένα πάει και λιγοστεύει
λες και βυθίζεσαι στο χώμα.

-Παλιέ μου φίλε συλλογίσου
σιγά - σιγά θα συνηθίσεις
η νοσταλγία σου έχει πλάσει
μια χώρα ανύπαρχτη με νόμους
έξω απ' τη γης κι απ' τους ανθρώπους.

-Πια δεν ακούω τσιμουδιά
βούλιαξε κι ο στερνός μου φίλος
παράξενο πως χαμηλώνουν
όλα τριγύρω κάθε τόσο
εδώ διαβαίνουν και θερίζουν
χιλιάδες άρματα δρεπανηφόρα
Άβαταρ μέλους
PX
 
Δημοσιεύσεις: 651
Εγγραφή: 19 Ιουν 2007, 10:11
Τοποθεσία: φιλολογικό
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό tzenoula » 20 Ιουν 2007, 21:16

"Ο γυρισμός του ξενιτεμένου" - Γ. Σεφέρης


Ο έρωτας ,
όνομα ουσιαστικόν ,
πολύ ουσιαστικόν ,
ενικού αριθμού ,
γένους ούτε θηλυκού ούτε αρσενικού ,
γένους ανυπεράσπιστου .
Πληθυντικός αριθμός
οι ανυπεράσπιστοι έρωτες .

Ο φόβος ,
όνομα ουσιαστικόν ,
στην αρχή ενικός αριθμός
και μετά πληθυντικός :
οι φόβοι .
Οι φόβοι
για όλα από δω και πέρα .

Η μνήμη ,
κύριο όνομα των θλίψεων ,
ενικού αριθμού ,
μόνο ενικού αριθμού
και άκλιτη .
Η μνήμη, η μνήμη, η μνήμη .

Η νύχτα ,
όνομα ουσιαστικόν ,
γένους θηλυκού ,
ενικός αριθμός .
Πληθυντικός αριθμός
οι νύχτες .
Οι νύχτες από δω και πέρα .
Άβαταρ μέλους
tzenoula
 
Δημοσιεύσεις: 33
Εγγραφή: 20 Ιουν 2007, 20:44
Τοποθεσία: Aθήνα
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό παναγιωτα » 21 Ιουν 2007, 02:45

κικη δημουλα, ο πληθυντικος αριθμος!


“Μες στο κλειστό δωμάτιο, μπορείς να βρεις
ό,τι δεν τόλμησες ποτέ να ονειρευτείς,
και ό,τι μέσα σου βαθιά αγάπησες
κι όμως ποτέ δεν είδες να βγαίνει αληθινό.

Όλα είν’ εκεί, εκεί υπάρχουν όλα
μες το κλειστό δωμάτιο όλα ή τίποτα.
Αγάλματα Θεών λησμονημένων
και της Ελένης το πουκάμισο.

Όλα είν’εκεί κι άλλα πολλά, που κάποτε φαντάστηκες
Ο φόβος του Χριστού στον κήπο της Γεσθημανή
τα βήματα της θλίψης του, της αίγλης του το φως
το αίμα των θυσιασμένων και οι χαμένοι στόχοι τους
το ψύχος το δριμύ των χωρισμών, των χωρισμών.

Το διαμαντένιο αηδόνι του βασιλιά της Κίνας
σινιάλα από φάρους που σβηστήκαν
και μαγικά τοτέμ απ’ άγνωστες φυλές
Κι εφηβικά κορμιά και καλοκαίρια γαλανά
θάνατοι και φωτιές κι αόρατη ομορφιά
κι αόρατη ομορφιά.

Μες στο κλειστό δωμάτιο υπάρχουν όλα
αν έχεις μάτια να τα δεις, αν έχεις χέρια να τα αγγίξεις
Μπορείς να βρεις κλειδί να ξεκλειδώσεις τη σιωπή τους
Αρκεί να πας, αρκεί να πας ολάνοιχτος
γυρεύοντας τα.”
Άβαταρ μέλους
παναγιωτα
 
Δημοσιεύσεις: 109
Εγγραφή: 20 Ιουν 2007, 22:41
Τοποθεσία: φ.π.ψ. αθηνα
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Bella Ciao! » 21 Ιουν 2007, 18:40

Στίχοι-Λένα Παπά,Μουσική-Χάρης Κατσιμίχας,ερμηνεια-Χαρης και Πάνος!!!





Αυτά τα κόκκινα σημάδια στους τοίχους, μπορεί να 'ναι κι από αίμα.
Όλο το κόκκινο στις μέρες μας είναι αίμα,
μπορεί να 'ναι κι απ' το λιόγερμα, που χτυπάει στον απέναντι τοίχο.

Κάθε δείλι τα πράγματα κοκκινίζουν πριν σβήσουν
και ο θάνατος είναι πιο κοντά. Έξω απ' τα κάγκελα,
είναι οι φωνές των παιδιών, και το σφύριγμα του τρένου.

Τότε τα κελιά γίνονται πιο στενά
και πρέπει να σκεφτείς το φως σ' έναν κάμπο με στάχυα,
και το ψωμί στο τραπέζι των φτωχών
και τις μητέρες να χαμογελάνε στα παράθυρα,
για να βρεις λίγο χώρο να απλώσεις τα πόδια σου.

Κείνες τις ώρες, σφίγγεις το χέρι του συντρόφου σου,
γίνεται μια σιωπή γεμάτη δέντρα,
το τσιγάρο κομμένο στη μέση, γυρίζει από στόμα σε στόμα,
όπως ένα φανάρι που ψάχνει το δάσος, βρίσκουμε τη φλέβα
που φτάνει στην καρδιά της άνοιξης, χαμογελάμε.
Por lo que no se dice...pero se siente...
Άβαταρ μέλους
Bella Ciao!
Επίτιμος Συντονιστής
Επίτιμος Συντονιστής
 
Δημοσιεύσεις: 1399
Εγγραφή: 19 Ιουν 2007, 14:48
Τοποθεσία: Αρχαιολογικό
Ευχαριστώ: 2

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό παναγιωτα » 21 Ιουν 2007, 20:58

αυτα τα κοκκινα σημαδια, γιαννης ριτσος


Εφτά. Σε παίρνει αριστερά, μην το ζορίζεις.
Μάτσο χωράνε σε μια κούφιαν απαλάμη.
Θυμίζεις κάμαρες κλειστές, στεριά μυρίζεις.
Ο πιο μικρός αχολογάει μ' ένα καλάμι.

Γυαλίζει ο Σημ της μηχανής τα δυο ποδάρια.
Ο Ρεκ λαδώνει στην ανάγκη το τιμόνι.
Μ' ένα φτερό ξορκίζει ο Γκόμπυ τη μαλάρια
κι ο στραβοκάνης ο Χαράμ πίτες ζυμώνει.

Απ' το ποδόσταμο πηδάνε ως τη γαλέτα.
-Μπορώ ποτέ να σου χαλάσω το χατήρι;
Κόρη ξανθή και γαλανή που όλο εμελέτα
ποιος ρήγα γιός θε να την πιεί σ' ένα ποτήρι.

Ραμάν αλλήθωρε, τρελέ, που λύνεις μάγια,
κατάφερε το σταυρωτό του νότου αστέρι
σωρός να πέσει να σκορπίσει στα σπιράγια,
και πες του κάτω από ένα δέντρο να με φέρει.

Ο Τοτ, του λείπει το ένα χέρι μα όλο γνέθει,
τούτο το απίθανο σινάφι να βρακώσει.
Εσθήρ, ποια βιβλική σκορπάς περνώντας μέθη;
Ρούθ, δε μιλάς; Γιατί τρεκλίζουμε οι διακόσιοι;

Κουφός ο Σάλαχ το κατάστρωμα σαρώνει.
- Μ' ένα ξυστρι καθάρισέ με απ' τη μοράβια.
Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει.
- Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια.

Κι έτσι μαζί με τους εφτά κατηφοράμε.
Με τη βροχή, με τον καιρό που μας ορίζει.
Τα μάτια σου ζούνε μια θάλασσα, θυμάμαι...
Ο πιο στερνός μ΄έναν αυλό με νανουρίζει.

Κουφός ο Σάλαχ το κατάστρωμα σαρώνει.
- Μ' ένα ξυστρι καθάρισέ με απ' τη μοράβια.
Μα είναι κάτι πιο βαθύ που με λερώνει.
- Γιέ μου πού πας; Μάνα, θα πάω στα καράβια.
Άβαταρ μέλους
παναγιωτα
 
Δημοσιεύσεις: 109
Εγγραφή: 20 Ιουν 2007, 22:41
Τοποθεσία: φ.π.ψ. αθηνα
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Bella Ciao! » 21 Ιουν 2007, 21:39

Οι εφτά νάνοι στο s/s Cyrenia-Νικος Καββαδίας!!Τον αγαπάμε πολύ απ'ότι βλεπω!!!Μ'αρεσει!!


Ταξίδευες κυνηγημένη από τη μοίρα σου
για την κατάλευκη μα πένθιμη Ελβετία
πάντα στο ντεκ σε μια σεζ-λονγκ πεσμένη κάτωχρη
απ' τη γνωστή και θλιβερότατην αιτία

Πάντοτε ανήσυχα οι δικοί σου σε τριγύριζαν
μα εσύ κοιτάζοντας τα μάκρη αδιαφορούσες
σ' ό,τι σου λέγαν πικρογέλαγες γιατί ένιωθες
πως για τη χώρα του θανάτου οδοιπορούσες

Κάποια βραδιά που από το Στρόμπολι περνούσαμε
είπες σε κάποιο γελαστή σε τόνο αστείου:
"Πώς μοιάζει τ' άρρωστο κορμί μου καθώς καίγεται,
με την κορφή τη φλεγομένη του ηφαιστείου!"

Ύστερα σ' είδα στη Μαρσίλια σαν εχάθηκες
μέσα στο θόρυβο χωρίς να στρέψεις πίσω
Κι εγώ που μόνο την υγρήν έκταση αγάπησα,
λέω πως εσένα θα μπορούσα ν' αγαπήσω.
Por lo que no se dice...pero se siente...
Άβαταρ μέλους
Bella Ciao!
Επίτιμος Συντονιστής
Επίτιμος Συντονιστής
 
Δημοσιεύσεις: 1399
Εγγραφή: 19 Ιουν 2007, 14:48
Τοποθεσία: Αρχαιολογικό
Ευχαριστώ: 2

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό PX » 23 Ιουν 2007, 11:53

bord de la aspasia (σωστα το εγραψα;) αλλα θα τα γράψουμε ολα τα ποιηματα του Καββαδια τωρα;; :D


καθώς ανέμισαν
τα μαλλάκια της
έτσι μπροστά στα μάτια
μου
λες και σαν ξαφνικά να ξύπνησα
και για πρώτη φορά
την είδα
- και την επρόσεξα -
την ωραία
νεαρή
κόρη

με συνεκίνησε
η αρμονία
των κινήσεών της
η ραδινότης των μελών
του κορμιού της
η γοητεία του βλέμματός
της
η απαλή στρογγυλάδα
των μαστών της
η όλη χάρη τέλος
που ανεδίδετο
από το
κομψό
ολόδροσο
πλάσμα

κι' αμέσως σκέφτηκα
- και "φιλοσόφησα" -
ο νους μου πήγε
στον αγαθό εκείνον
που μπορεί κάποτε
- μα είμαι βέβαιος -
να υποφέρη
μαρτυρικά
να δυστυχήση
σα θα φαντάζεται
πως έχει σκέψη
κι' έχει ψυχή
το τρυφερό
το αιθέριο
το
πλασματάκι

και να ματώνη η καρδιά του
ν' απελπίζεται
ως θ' αποδίδη
έστω και
κόκκο νου
στ' ολότελα
άδειο
μικρό
κρανίο
Άβαταρ μέλους
PX
 
Δημοσιεύσεις: 651
Εγγραφή: 19 Ιουν 2007, 10:11
Τοποθεσία: φιλολογικό
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Bella Ciao! » 24 Ιουν 2007, 00:52

Τα Βάσανα της Αγάπης- Νίκος Εγγονόπουλος


Τότες βγάζαν λόγους στις ξύλινες εξέδρες, στα μπαλκόνια, φωνάζαν τα ραδιόφωνα,
ξανάλεγαν τους λόγους, Πίσω απ' τις σημαίες κρυβόταν ο φόβος, μέσα στα τύμπανα
αγρυπνούσαν οι σκοτωμένοι. Κανείς δεν καταλάβαινε τίποτα. Οι σάλπιγγες μπορεί
να δίναν το ρυθμό στα βήματα, δε δίναν το ρυθμό στη καρδιά. Ψάχναμε το ρυθμό.
Εμείς αγρυπνούσαμε, μαζεύαμε τη σκόρπια βουή των δρόμων, μαζεύαμε τα σκόρπια
βήματα, βρίσκαμε το ρυθμό, τη καρδιά τη σημαία. Λοιπόν δεν είναι ανάγκη να φωνάξω
για να με πιστέψουν, να πουν:" Όποιος φωνάζει έχει το δίκιο". Εμείς το δίκιο το 'χουμε
μαζί μας και το ξέρουμε. Κι όσο σιγά κι αν σου μιλήσω, ξέρω πως θα με πιστέψεις.
Συνηθίσαμε στη σιγανή κουβέντα στα κρατητήρια, στις συνεδριάσεις, στη συνωμοτική
δουλειά της κατοχής. Συνηθίσαμε στα μικρά σταράτα λόγια πάνω απ' το φόβο και πάνω
απ' τον πόνο. Ημέρα, ώρα, σύνθημα, στις τρομερές μουγκές γωνιές της νύχτας, στις
διασταυρώσεις του χρόνου που μια στιγμή τις φώτιζε ο προβολέας του μέλλοντος.
Βιαστικά λόγια, μια μικρή περίληψη της ζωής, τα κύρια σημεία μονάχα, γραμμένα
στο κουτί των τσιγάρων ή σ' ένα τόσο δα χαρτί κρυμμένο στο παπούτσι ή στο στρίφωμα
του σακακιού μας. Ένα μικρό χαρτί σαν ένα μεγάλο γεφύρι πάνω απ' το θάνατο.
Α, βέβαια όλα τούτα θα πουν, δεν είναι τίποτα. Όμως εσύ αδερφέ μου ξέρεις πως από τούτα
τα απλά λόγια , από τούτες τις απλές πράξεις, από τούτα τα απλά τραγούδια μεγαλώνει
το μπόι της ζωής, μεγαλώνει ο κόσμος, μεγαλώνουμε...
Por lo que no se dice...pero se siente...
Άβαταρ μέλους
Bella Ciao!
Επίτιμος Συντονιστής
Επίτιμος Συντονιστής
 
Δημοσιεύσεις: 1399
Εγγραφή: 19 Ιουν 2007, 14:48
Τοποθεσία: Αρχαιολογικό
Ευχαριστώ: 2

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό παναγιωτα » 24 Ιουν 2007, 03:18

Κι όχι να πείτε - Γιάννης Ρίτσος



Μεσ’ στον καθρέφτη η αγάπη μας, πως πάει και λιγοστεύει,
μέσα στον ύπνο τα όνειρα, σχολειό της λησμονιάς.
Μέσα στα βάθη του καιρού πως η καρδιά στενεύει,
και χάνεται στο λίκνισμα, μιας ξένης αγκαλιάς

Ρόδο της μοίρας γύρευες, να βρεις να μας πληγώσεις,
μα έσκυβες σαν το μυστικό που πάει να λυτρωθεί.
Κι ήταν ωραίο το πρόσταγμα, που δέχτηκες να δώσεις,
κι ήταν το χαμογέλιο σου, σαν έτοιμο σπαθί

Του κύκλου σου τ’ ανέβασμα, ζωντάνευε την χτίση,
από τ’ αγκάθι σου έφευγε του δρόμου ο στοχασμός.
Η ορμή μας γλυκοχάραζε, γυμνή να σ’ αποχτήσει,
ο κόσμος ήταν εύκολος ένας απλός παλμός
Άβαταρ μέλους
παναγιωτα
 
Δημοσιεύσεις: 109
Εγγραφή: 20 Ιουν 2007, 22:41
Τοποθεσία: φ.π.ψ. αθηνα
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Bella Ciao! » 24 Ιουν 2007, 03:32

Ερωτικός Λόγος-Γιώργος Σεφέρης




Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο.
Θα βγεις στους δρόμους, θα φωνάξεις, τα χείλια σου θα ματώσουν απ' τις φωνές
το πρόσωπό σου θα ματώσει από τις σφαίρες μα ούτε βήμα πίσω.
Κάθε κραυγή σου μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων
κάθε χειρονομία σου σα να γκρεμίζεις την αδικία.
Και πρόσεξε: μη ξεχαστείς ούτε στιγμή.
Έτσι λίγο να θυμηθείς τα παιδικά σου χρόνια
αφήνεις χιλιάδες παιδιά να κομματιάζονται την ώρα που παίζουν ανύποπτα στις πολιτείες
μια στιγμή αν κοιτάξεις το ηλιοβασίλεμα
αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται στην νύχτα του πολέμου
έτσι και σταματήσεις μια στιγμή να ονειρευτείς
εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη κάτω απ΄τις οβίδες.
Δεν έχεις καιρό
δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί ν' αφήσεις τη μάνα σου, την αγαπημένη ή το παιδί σου.
Δε θα διστάσεις.
Θ' απαρνηθείς την λάμπα σου και το ψωμί σου
θ' απαρνηθείς τη βραδινή ξεκούραση στο σπιτικό κατώφλι
για τον τραχύ δρόμο που πάει στο αύριο.
Μπροστά σε τίποτα δε θα δειλιάσεις και ούτε θα φοβηθείς.
Το ξέρω, είναι όμορφο ν' ακούς μια φυσαρμόνικα το βράδυ, να κοιτάς εν' άστρο, να ονειρεύεσαι
είναι όμορφο σκυμμένος πάνω απ΄ το κόκκινο στόμα της αγάπης σου
να την ακούς να λεει τα όνειρα της για το μέλλον.
Μα εσύ πρέπει να τ' αποχαιρετήσεις όλ' αυτά και να ξεκινήσεις
γιατί εσύ είσαι υπεύθυνος για όλες τις φυσαρμόνικες του κόσμου, για όλα τ' άστρα, για όλες τις λάμπες και για όλα τα όνειρα
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
μπορεί να χρειαστεί να σε κλείσουν φυλακή για είκοσι ή και περισσότερα χρόνια
μα εσύ και μες στη φυλακή θα θυμάσαι πάντοτε την άνοιξη, τη μάνα σου και τον κόσμο.
Εσύ και μες απ' το τετραγωνικό μέτρο του κελιού σου
θα συνεχίζεις το δρόμο σου πάνω στη γη.
Κι όταν μες στην απέραντη σιωπή, τη νύχτα
θα χτυπάς τον τοίχο του κελιού σου με το δάχτυλο
απ' τ' άλλο μέρος του τοίχου θα σου απαντάει η Ισπανία.
Εσύ, κι ας βλέπεις να περνάν τα χρόνια σου και ν' ασπρίζουν τα μαλλιά σου
δε θα γερνάς.
Εσύ και μες στη φυλακή κάθε πρωί θα ξημερώνεσαι πιο νέος
αφού όλο και νέοι αγώνες θ' αρχίζουμε στον κόσμο
αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
θα πρέπει να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό.
Αποβραδίς στην απομόνωση θα γράψεις ένα μεγάλο τρυφερό γράμμα στη μάνα σου
θα γράψεις στον τοίχο την ημερομηνία, τ' αρχικά του ονόματός σου και μια λέξη: Ειρήνη
σα νάγραφες όλη την ιστορία της ζωής σου.
Να μπορείς να πεθάνεις ένα οποιοδήποτε πρωινό
να μπορείς να σταθείς μπροστά στα έξη ντουφέκια
σα να στεκόσουνα μπροστά σ' ολάκερο το μέλλον.
Να μπορείς, απάνω απ' την ομοβροντία που σε σκοτώνει
εσύ ν' ακούς τα εκατομμύρια των απλών ανθρώπων που τραγουδώντας πολεμάνε για την ειρήνη.
Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος
Por lo que no se dice...pero se siente...
Άβαταρ μέλους
Bella Ciao!
Επίτιμος Συντονιστής
Επίτιμος Συντονιστής
 
Δημοσιεύσεις: 1399
Εγγραφή: 19 Ιουν 2007, 14:48
Τοποθεσία: Αρχαιολογικό
Ευχαριστώ: 2

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό παναγιωτα » 24 Ιουν 2007, 03:38

λειβαδιτης-αν θελεις να λεγεσαι ανθρωπος


Σαν άξαφνα ώρα μεσάνυχτα
ακουστεί αόρατος θίασος να περνά
με μουσικές εξαίσιες - με φωνές
την τύχη σου που ενδίδει πια
τα έργα σου που απέτυχαν
τα σχέδια της ζωής σου
που βγήκαν όλα πλάνες
μη ανωφέλετα θρηνήσεις
προπάντων να μην γελαστείς
μην πεις πως ήταν ένα όνειρο
μάταιες ελπίδες τέτοιες μη καταδεχτείς
σαν έτοιμος από καιρό σα θαρραλέος
σαν που ταιριάζει σε
που αξιώθηκες μια τέτοια πόλη
πλησίασε σταθερά προς το παράθυρο
κι άκουσε με συγκίνηση
αλλ' όχι με των δειλών τα παρακάλια
και παράπονα
ως τελευταία απόλαυση τους ήσους
τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου
κι αποχαιρέτα την τήν Αλεξάνδρεια που χάνεις
Άβαταρ μέλους
παναγιωτα
 
Δημοσιεύσεις: 109
Εγγραφή: 20 Ιουν 2007, 22:41
Τοποθεσία: φ.π.ψ. αθηνα
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Έβενος » 25 Ιουν 2007, 14:57

Απέλειπεν ο Θεός Αντώνιον
Καβαφης
-------

Αυτός ο πάγος που αποδέχτηκα
όλο κι απλώνει
μέσα κι έξω.
Απ' το γυμνό βουνό μου
πάνω από συνωστισμούς σωμάτων κι αισθημάτων
κερδίζοντας τα σύνολα που θέλησα
βλέποντας μόνο δάση
πάλι πεθαίνω για ένα δέντρο.
'Ενα δέντρο... ένα πρόσωπο...
Και πια δεν ξέρω
αν διάλεξα τη μοναξιά
ή αν μου την επιβάλατε.
Καθώς απλώνει ο πάγος
δεν καταδέχομαι
να ζητήσω τη βοήθειά σας.
Άβαταρ μέλους
Έβενος
 
Δημοσιεύσεις: 2408
Εγγραφή: 19 Ιουν 2007, 13:14
Τοποθεσία: Απέραντο γαλάζιο
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό παναγιωτα » 25 Ιουν 2007, 15:17

Τίτος Πατρίκιος Πριν απ' τη σιωπή


Από θεούς κι ανθρώπους μισημένοι
σαν άρχοντες που εξέπεσαν πικροί,
μαραίνονται οι Βερλέν τους απομένει
πλούτος η ρίμα πλούσια κι αργυρή.
Οι Ουγκό με "Τιμωρίες" την τρομερή
των Ολυμπίων εκδίκηση μεθούνε.
Μα εγώ θα γράψω μια λυπητερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι.

Αν έζησαν οι Πόε δυστυχισμένοι
και αν οι Μποντλέρ εζήσανε νεκροί,
η αθανασία τους είναι χαρισμένη.
Κανένας όμως δεν ανιστορεί
Και το έρεβος εσκέπασε βαρύ
τους στιχουργούς που ανάξια στιχουργούνε.
Μα εγώ σαν προσφορά κάνω ιερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι.

Του κόσμου η καταφρόνια τους βαραίνει
κι αυτοί περνούνε αλύγιστοι και ωχροί,
στην τραγικήν απάτη τους δομένοι
πως κάπου πέρα η δόξα καρτερεί,
παρθένα βαθυστόχαστα ιλαρή.
Μα ξέροντας πως όλοι τους ξεχνούνε,
νοσταλγικά εγώ κλαίω τη θλιβερή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι.

Και κάποτε οι μελλούμενοι καιροί:
"Ποιος άδοξος ποιητής" θέλω να πούνε
"την έγραψε μιαν έτσι πενιχρή
μπαλάντα στους ποιητές άδοξοι που ‘ναι;"
Άβαταρ μέλους
παναγιωτα
 
Δημοσιεύσεις: 109
Εγγραφή: 20 Ιουν 2007, 22:41
Τοποθεσία: φ.π.ψ. αθηνα
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Bella Ciao! » 25 Ιουν 2007, 18:55

Κώστας Καρυωτάκης-Μπαλάντα στους άδοξους ποιητές των αιώνων



Να γελάσεις απ' τα βάθη των χρυσών σου ματιών
Eίμαστε μες στο δικό μας κόσμο
Η πιο όμορφη θάλασσα
είναι αυτή που δεν έχουμε ακόμα ταξιδέψει
Τα πιο όμορφα παιδιά δεν έχουν μεγαλώσει ακόμα
Τις πιο όμορφες μέρες μας
δεν τις έχουμε ζήσει ακόμα
Κι αυτό που θέλω να σου πω
το πιο όμορφο απ' όλα,
δε στο 'χω πει ακόμα.
Por lo que no se dice...pero se siente...
Άβαταρ μέλους
Bella Ciao!
Επίτιμος Συντονιστής
Επίτιμος Συντονιστής
 
Δημοσιεύσεις: 1399
Εγγραφή: 19 Ιουν 2007, 14:48
Τοποθεσία: Αρχαιολογικό
Ευχαριστώ: 2

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό aegina » 26 Ιουν 2007, 19:10

Ναζίμ Χικμέτ

Τι όμορφη!Έχει πάρει τη μορφή της σκέψης που την αισθάνεται όταν αυτή αισθάνεται πως της είναι αφιερωμένη...

(Για την αφιέρωση και την πρόσκληση, ένα μεγάλο ''ευχαριστώ'' στη ''δημιουργό'' της ενότητας.)
''Οι μεγάλες ιστορίες δεν τελειώνουν. Αλλάζουν μορφή. Καμιά φορά γίνονται σιωπή.'' (Λ.Κουρετζής)
Άβαταρ μέλους
aegina
 
Δημοσιεύσεις: 125
Εγγραφή: 24 Ιουν 2007, 12:05
Ευχαριστώ: 0

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Bella Ciao! » 26 Ιουν 2007, 19:46

Οδυσσέας Ελύτης-Παράθυρα προς την πέμπτη εποχή,3


Την ώρα που ο λεβέντης
στον πόλεμο κινούσε
η αγαπημένη του έκλαιγε
και τον παρακαλούσε:

-Μακριά στη μάχη σαν βρεθείς
καλέ μου, έχε το νού σου
φυλάξου απο τη μάνητα
κι απ' το σπαθί του οχτρού σου.

Μπροστά πολύ μην προχωρείς
πίσω μην απομένεις
μπροστά φωτιά, πίσω φωτιά
καταμεσής να μένεις.

Μονάχα ξέρει ο μεσιανός
να τρέξει να πηδήξει
κι αυτός μονάχα σπίτι του
μια μέρα θα γυρίσει.
Por lo que no se dice...pero se siente...
Άβαταρ μέλους
Bella Ciao!
Επίτιμος Συντονιστής
Επίτιμος Συντονιστής
 
Δημοσιεύσεις: 1399
Εγγραφή: 19 Ιουν 2007, 14:48
Τοποθεσία: Αρχαιολογικό
Ευχαριστώ: 2

Μη αναγνωσμένη δημοσίευσηαπό Astarloa » 26 Ιουν 2007, 20:38

Οι στίχοι είναι του Μπέρτολ Μπρεχτ και η μετάφραση του Οδυσσέα Ελύτη. "Την ώρα που ο λεβέντης". Το έχει μελοποιήσει ο Μ. Χατζιδάκις.

---

Είχα ξεχάσει πως μυρίζει το γιασεμί.
Αλλά βγαίνοντας στη νύχτα, ξαφνικά,
ντυμένος λεπτό χιτώνα τον ιδρώτα σου
ντυμένος χρυσό ιμάτιο το άρωμά σου,
χτύπησα πάνω στην οσμή του γιασεμιού σαν σε γυάλινο τοίχο.

Ονειρεύομαι αυτό που έζησα.
Το σώμα το δροσερό με τους ίσκιους,
το σώμα το δυνατό με την έκσταση
και την κραυγή, την κραυγή –

Σ’ αγαπώ τρυφερά και σ’ αγαπώ άγρια,
περπατώ την νύχτα ντυμένος τον λεπτό σου ιδρώτα,
στεφανωμένος το άρωμα του γιασεμιού
και προφητεύω.

Αμφισβητώ το ποίημα, είναι φτωχό.
Είμαι κι εγώ φτωχός χωρίς εσένα.
Αν ποίημα είμαστε μαζί,
δεν έχω γράψει καλύτερο.
"Μα ο άντρας δεν είναι καμωμένος για να το βάζει κάτω. Ένας άντρας μπορεί να πεθάνει, όχι όμως να το βάλει κάτω." (E. Hemingway)
Άβαταρ μέλους
Astarloa
 
Δημοσιεύσεις: 38
Εγγραφή: 22 Ιουν 2007, 12:56
Τοποθεσία: Εξάρχεια
Ευχαριστώ: 0

Επόμενο


Επιστροφή στο Παιχνίδια

Μέλη σε σύνδεση

Μέλη σε αυτή την Δ. Συζήτηση: Δεν υπάρχουν εγγεγραμμένα μέλη και 5 επισκέπτες